Wat ik doe

Spreker & dagvoorzitter

Ik spreek over zorg, psychiatrie en de samenleving daaromheen. Vaak begint dat bij iets wat ik zelf heb meegemaakt, iets wat me verbaast of iets waarvan ik denk: waarom vinden we dit eigenlijk normaal?

Vanuit mijn werk als verpleegkundige trek ik graag de lijn naar grotere vragen. Over hoe we omgaan met psychisch lijden en kwetsbaarheid. Over de systemen die we hebben opgetuigd om mensen te helpen, maar die soms behoorlijk in de weg kunnen zitten. En over wat er gebeurt als we minder over mensen praten en meer mét hen.

Ik geef lezingen, begeleid gesprekken en sta als dagvoorzitter op het podium. Daarbij hoef ik niet degene te zijn die aan het einde vertelt hoe het zit. Ik stel liever de vragen die ervoor zorgen dat een gesprek nét een andere kant op gaat.

Schrijver & opiniemaker

Ik schrijf over zorg, psychiatrie en samenleving. Vaak begint een stuk bij iets kleins: een gesprek op mijn werk, een krantenbericht waar ik me over opwind of een vraag die maar in mijn hoofd blijft zitten.

De psychiatrie is daarbij een belangrijke bron. Ik vind de ggz soms een behoorlijk gesloten wereld. Voor de meeste mensen blijven de deuren dicht, terwijl juist incidenten en extreme verhalen gemakkelijk hun weg naar buiten vinden. Dat doet iets met hoe we kijken naar psychisch lijden en naar de mensen die ermee te maken krijgen. Ik probeer daar andere verhalen tegenover te zetten, tegen de ruis van vooroordelen in.

Maar ik schrijf net zo goed over het verpleegkundig vak en maatschappelijke onderwerpen die weinig met psychiatrie te maken hebben. Uiteindelijk gaan mijn stukken meestal over hetzelfde: mensen, en hoe we met elkaar omgaan.

Verpleegkundige

Verpleegkunde is mijn vak, maar ook de bril van waaruit ik naar veel dingen kijk.

Ik werk in de acute psychiatrie, waar mensen op hun kwetsbaarst binnenkomen. Daar heb ik geleerd dat goede zorg lang niet altijd begint met handelen. Soms begint goede zorg bij vertragen en blijven zitten. Luisteren. Iemand serieus nemen. En soms ook met erkennen dat wat wij als zorgverleners bedenken niet automatisch het beste is voor degene tegenover ons.

Ik houd van mijn vak, maar kijk er ook kritisch naar. Naar dwang, macht en de regels en routines die zo vanzelfsprekend kunnen worden dat we vergeten ons af te vragen waarom we ze eigenlijk hebben. Juist die combinatie — van binnenuit betrokken zijn en toch vragen blijven stellen — neem ik mee in mijn schrijven en spreken.